2003-11-11 12:55:31 >> odmiany i rasy chomików Chomik syryjski Długość ciała chomika syryjskiego wynosi około 15 cm, ciężar ciała 130 - 150 g, grzbiet jest złocisty lub brązowozłocisty, spód biały, zawsze jaśniejszy od grzbietu. W wyniku hodowli uzyskano odmiany odbiegające ubarwieniem od typowego chomika syryjskiego (np. szare lub beżowe) lub wielobarwne. Rozmnaża się przez cały rok (samica rodzi 7 - 8 razy w roku), toteż płodność tego gatunku jest bardzo wysoka. Samica po 16-dniowej ciąży wydaje na świat od 6 do 12 młodych. Młode osiągają dojrzałość płciową po 1 do 2 miesięcy. Chomik syryjski żyje w niewoli od 2 do 3 lat. Chomik dżungalski Chomik dżungarski (łac. Phodopus sungorus) należy podobnie jak chiński do chomików karłowatych. Jest bardzo żywy, nerwowy i dużo trudniej się oswaja. W przeciwieństwie do chomika syryjskiego, chomiki dżungarskie są towarzyskie i można je trzymać razem, pod warunkiem, że chomiki pochodzą z jednego miotu i nigdy nie były rozłączone. Znakiem rozpoznawczym przynależności do grupy jest zapach. Chomiki należące do innej grupy są zaciekle zwalczane. Długość ciała chomika dżungarskiego wynosi 9 cm (chiński 11 cm), ciężar ciała 30-40 g, Grzbiet jest jasnopopielaty z ciemniejszą pręgą na szczycie, uszy i pyszczek podkreślone ciemną obwódką, spód zawsze jaśniejszy od grzbietu. Rozmnaża się przez cały rok (samica rodzi 3 do 7 razy w roku), toteż płodność tego gatunku jest stosunkowo wysoka. Samica po 21-dniowej ciąży rodzi przeciętnie od 4 do 7 młodych. Młode osiągają dojrzałość płciową po 1 do 2 miesięcy. Chomik dżungarski żyje w niewoli od 2 do 3 lat. Chomik Campbella Chomik Campbella (Phodopus sungorus campbelli). Żyje na stepach i terenach półpustynnych. Piaskowy odcień jego futerka jest przystosowany do otoczenia. Również on ma czarną pręgę na grzbiecie, ale na jego futerku brak bocznych plam. W zimie odcień jego umaszczenia nie zmienia się. Chomiki Campbella często pojawiają się w odmianie albinotycznej, tj. białej z czerwonymi oczami, ale zdarzają się również osobniki żółte z czerwonymi oczami (argente). Jeżeli chodzi o oswajanie to tylko samce chomików Campbella łatwo się oswajają i dają traktować jak chomiki dżungarskie. Jednak zawsze pozostaje w nich skłonność do agresji i czupurności. Samice Campbella natomiast zawsze są konfliktowe i często gryzą swego opiekuna. Tak więc najlepiej jest ograniczyć kontakt z tymi chomikami do obserwowania ich biologii. Ponieważ trzyma się je w parach, można śledzić ich interesujące zachowania, wzajemne stosunki, życie rodzinne itd. Chomik Roborowskiego Chomik Roborowskiego (Phodopus roborovskii) jest najmniejszym przedstawicielem chomików karłowatych i wszystkich znanych ras chomików. Ma zaledwie 5 cm długości, jest więc wielkości 2-tygodniowego chomika syryjskiego. Jego futerko ma barwę piaskową, z lekko czerwonawym odcieniem w lecie i szarym w zimie. Brzuch, łapki i pyszczek są białe. Nie ma pręgi na grzbiecie ani bocznych plam. Porusza się podobnie jak chomik dżungarski, lecz jest bardziej zwinny, ma wiekszy temperament, czasami bywa bardzo nerwowy. Z chomików trzymanych w domu najmniej chyba nadaje się do głaskania, lecz obserwowanie go to duża przyjemność. Na wolnosści jest przystosowany do życia na piaszczystych pustyniach Azji Srodkowej , gdzie jego piaskowe futerko stanowi doskonały kamuflaż, a duża sprawność ruchowa i szybkość ułatwiaja mu ucieczkę przed wrogami na terenach nieosłonietych. Nie kopie rozbudowanego systemu nor, jak robią to jego kuzyni. Wygrzebuje sobie wąski otwór w wydmie i tuż za nim buduje swą sypialnię. Chomik Roborowskieg ze względu na swój niespokojny temperament i kruchą budowę ciała nie nadaje się do głaskania ani do trzymania na rękach, można go jednak obserwować i od czasu do czasu leciutko go pogłaskać w jego klatce. Chomik europejski Chomik europejski (łac. Cricetus cricetus) jest największym z 14 gatunków. Odżywia się głównie zbożem. Pokarm najpierw gromadzi w torbach policzkowych, a potem zanosi do nory. Na jesieni gromadzi ogromne zapasy, które konsumuje w przerwach między snem zimowym. Zaciekle broni swojej spiżarni. Chomiki są samotnikami. Przedstawiciele obu płci żyją w oddzielnych terytoriach. Jedynie w okresie rui zamieszkują razem. Chomik europejski stał się symbolem zapobiegliwośći, gdyż w niektórych norach znaleziono aż do 60 kg. zboża. Obecnie z powodu uprzemysłowienia rolnictwa (kombajny zbierają zboże bardzo dokładnie, niewiele zostawiając na polach) nie jest w stanie zgromadzić potrzebnych mu do przetrwania zimy 4 kg. Chomiki jedzą też owady, ślimaki, dżdżownice, żaby i jaszczurki, którymi odżywiają się głównie w lecie. Samiec potrafi osiagnać wielkość dużej swinki morskiej, samice są nieco mniejsze (przeciętna wielkość 25 cm). Umaszczenie na grzbiecie złocisto-brązowe, brzuch czarny. W lecie głębokość nory sięga 60 cm, w zimie dochodzi do 2 m. Podziemne tunele mają do 10 m długości. Królestwo chomika składa się z sypialni, spiżarni oraz ślepych zaułków, które służą jako toalety. Naturalnym wrogiem chomika są ptaki drapieżne, lis i borsuk. W obliczu niebezpieczeństwa chomik ucieka do nory za pomoca jednego z wielu założonych w tym celu pionowych wejść.  skomentuj (0) |
|
|||||||
